Prototyp oblatany w 1980 r, w produkcji od 1982 r. ,zbudowano 193 egzemplarze z tego 138 na eksport. Jest to szybowiec klasy klubowej przeznaczony do całego cyklu metodą szkolni-treningowego, począwszy od samodzielnego lotu na szybowcu dwumiejscowym aż do wykonywania lotów wyczynowych i zawodniczych .Spełnia on wymagania przepisów JAR-22 w kategorii U. Ma układ wolnonośnego ramienia z usterzeniem w kształcie litery T, ze stałym jedno kołowym podwoziem z hamulcem tarczowym i kółkiem ogonowym. Dwudzielne skrzydło ma obrys trapezowy, bez skosu lecz ze wzniosem dodatnim 3 stopnie. Zastosowano w nim profile laminarne oraz jednodźwigarową konstrukcje z przekładkowym pokryciem, wypełnionym pianką. Zastosowano hamulce aerodynamiczne wykonane z duralu i usytuowano je na wierzchu skrzydła. Przy montażu skrzydła na kadłubie wszystkie napędy łączą się automatycznie. Kadłub ma centralną rurową kratownicę. Jego część tylna wykonana jest z laminatu z pół-wręgami i żebrami. Usterzenia mają wolnonośną konstrukcję i obrysy trapezowe oraz składają się ze stateczników i sterów. Wyposażenie szybowca obejmuje 6 przyrządów pokładowych . Na zamówienie montuje się aparaturę tlenową i radiową.

Dane Techniczne:
Konstrukcja - laminatowa (kompozytowa)
Rozpiętość - 15 m
Długość - 6.69 m
Powierzchnia nośna - 12.51 m2
Prędkość przeciągnięcia - 55 km/h , opadanie 0,65 m/s
Prędkość ekonomiczna - 62 km/h, opadanie 0,59 m/s
Prędkość optymalna - 85 km/h  , opadanie 0,72 m/s
Prędkość dopuszczalna - 220 km/h
Dopuszczalna prędkość otwarcia hamulców - 220 km/h
Dopuszczalny ciężar w locie - 380 kg
Ciężar własny - 240 kg
Obciążenie powierzchni - 30.4 / m2
Dopuszczalny współczynnik obciążenia + 5.3 , - 2.65 G
Doskonałość - 35
Szybowiec dopuszczony jest do - akrobacji podstawowej.
 

Jednomiejscowy szybowiec treningowy, zaprojektowany przez J. Śmielkiecza, oblatany w 1966 r, produkowany przez ponad 10 lat, zbudowano 813 egzemplarzy , używany w 20 krajach. W aeroklubach regionalnych Pirat jest głównym szybowcem służącym do przeszkalania początkujących pilotów z szybowców 2 miejscowych na 1 miejscowe

Jednomiejscowy szybowiec wyczynowy klasy standard, zaprojektowany i skonstruowany przez W. Okarmusa. Zbudowano 728 egzemplarzy, z tego 587 na eksport. Doskonałość 40. Jest to rozwojowa wersja znanego szybowca SZD-48 Jantar standard 2 z uwzględniająca wprowadzenie szeregu zmian prowadzących do poprawy  własności użytkowych oraz komfortu pilota i jego większej operatywności w kabinie, jak i do powiększenia trwałości ważnych zespołów szybowca. Jest on zbudowany całkowicie z laminatu szklano-epoksydowego i ogólnie podobny jest do Standard 2, choć na zmienioną limuzynę i powiększone usterzenie kierunku oraz nieco dłuższy kadłub. Szybowiec spełnia wymagania przepisów OSTV-76. Jest to wolnonośny ramienio-płatem za skrzydłami o obrysie trapezowym, bez skosu, ze wzniosem 1.3 stopnia i profilem NN-8. Kadłub o konstrukcji skorupowej ma centralną partię kratownicową oraz bardzo smukły kształt. Zastosowano balast wodny 150 L. Usterzenie ma kształt litery T. Kółko podwozia 350x135 z tarczowym hamulcem, jest całkowicie wciągane w kadłub. W końcu ogona zastosowano małe kółeczko obudowane do połowy, szybowiec ma zamontowaną limuzynę z przodu i podnoszoną do góry.  Wyposażenie kabiny stanowi komplet przyrządów  firmy PZL. Na stateczniku kierunku zabudowano dodatkową dyszę kompensacyjną dla wariometru oraz antenę radiową. Na zamówienie montuje się zaczep do startu za wyciągarką z radiostację RS-6101-1 i aparaturę tlenową. Z konstrukcji tego szybowca wyprowadzono dalszą wersję SZD-52 JANTAR 15 z klapą skrzydła, w klasie 15 metrowej.
 

Jednomiejscowy wysokowyczynowy szybowiec klasy otwartej, bazujący na konstrukcji SZD-42-1. Jest wolnonośnym ramienio-płatem posiadającym laminarne skrzydło o dużej rozpiętości i wydłużeniu, z konwencjonalnym usterzeniem w układzie krzyżowym, z całkowicie wciąganym kołem głównym i balastem wodnym 170L. Ma zmodyfikowane wyważanie usterzenia wysokości. Skrzydło jest cztero częściowe z laminarnymi profilami i posiada obrys trapezowy bez skosu, z dodatnim wzniosem. Konstrukcja jednodźwigarowa bez żeber, ze skorupą z laminatu szklano-epoksydowego, z rdzeniem ze spiekanego tworzywa. Skrzydło ma bez-szczelinowe lotki i klapy, hamulce aerodynamiczne DSF z lekkich stopów, wychylane z górnej i dolnej powierzchni skrzydła. Kadłub skorupowy ma partię centralną złożoną z kratownicy spawanej z rur stalowych, która łączy się ze skrzydłami i podwoziem kołowym. Obszerna kabina na dwudzielną limuzynę z częścią ruchomą zaczepioną z tyłu i podnoszoną do góry. Fotel ma nastawiane oparcie oraz regulowane pedały. usterzenia wolnonośne o obrysach trapezowych ze statecznikami i sterami. Statecznik wysokości wyposażono w urządzenie wyważające, a statecznik kierunku w zabudowaną antenę radiową. Szybowiec ma typowe wyposażenie dla sprzętu tej klasy.